Louise's Feminist Musings

Notes on feminist news & issues

Zoete girl power

In Kunstbeeld (‘het tijdschrift over kunst van nu’) nr. 7/8 2013, is een interview te lezen met kunstenares Lily van der Stokker.
De kunstenares zegt hierin “Ik heb op eigen houtje mijn eigen girl power uitgevonden.” Gelukkig staat erbij dat het om haar eigen zogenaamde girl power gaat, want wanneer je het artikel verder leest, vraag je je af wat ze nou eigenlijk onder het welbekende begrip girl power verstaat.

Lily van der Stokker (1952) begon begin jaren negentig met muurschilderingen in vrolijke pastelkleuren. Het werd haar doel, zo zegt ze, om dingen te maken die er lief en vriendelijk uitzien. Met tierlantijntjes, krullen en bloemen. Want zo zegt ze, “dat voelt lekker vrouwelijk en dat laat ik helemaal toe. Ik heb op eigen houtje mijn eigen girl power uitgevonden.”.
Over haar werk in de jaren tachtig in New York zegt ze: “Ik was niet te classificeren als traditionele feministe, want ik was niet boos. Ik verheerlijkte juist datgene wat de feministen afwezen: het huishoudelijke, verzorgende, decoratieve. Want ik zag dat als kracht, niet als zwakte. Ik ben niet bang voor het clichébeeld van het vrouwelijke. Veel feministische kunst zet zich af tegen de mannencultuur, het gaat over slachtofferschap. Mannen mogen van mij ook machokunst maken. Maar dan wil ik wel dat daar ook een label ‘machokunst’ aan wordt gehangen, want dat gebeurt niet.”
Schijnbaar constateerde Lily wel dat er verschillend wordt omgegaan met het al dan niet labelen van kunst als mannelijk of vrouwelijk, maar verder heeft ze geen problemen met de stereotype beeldvorming omtrent wat mannelijk dan wel vrouwelijk is.

Op de opmerking dat er wel gezegd is dat ze ‘meisjeskunst’ maakt, reageert ze met dat ze dat niet meer wil horen en dat ‘die feministische verklaringen te veel logica in mijn werk brengen. Mijn werk is ingewikkelder dan dat.” Ze zegt verder dat ze werk maakt dat extreem lief is om te kijken hoe ver ze daarmee kan gaan en dat het er simpel uit moet zien, omdat ze niet wil pronken met intelligentie.
Mogelijk wil ze geen blijk geven van intelligentie, omdat dat niet bij het lieve meisjes beeld past? Maar waarom mag haar werk dan toch ook weer niet ‘logisch’ worden geïnterpreteerd?
Ze wil werk maken op de rand van wat men als kunst ziet. Al dat roze in haar werk en die dikke krullende lijnen zijn er vooral “omdat het zo lekker is, dat is de reden waarom ik het doe”. Je kunt je afvragen wat nou de echte reden is, lekker zoet en roze of kunst op de rand en zoeken naar het uiterste? Blijkbaar kan dat allemaal heel goed samen gaan in haar werk?

Aan het slot van het interview geeft ze nog eens haar drijfveer weer met de woorden: ”In al mijn werk communiceer ik met de toeschouwer. Dat spel is mijn drijfveer.”.
Al met al is Lily een kunstenares die zich geheel lijkt te vereenzelvigen met haar werk, het oogt en klinkt allemaal zoet en simpel.
Het is aan de kijker (en lezer) om te bepalen of het meer is dan alleen dat. Meer informatie is daarbij wel handig, want het interview in Kunstbeeld is 5 pagina’s lang, maar geeft uiteindelijk weinig inzicht in Lily van der Stokker en haar werk.

Een ouder interview uit 2003 van Metropolis M: http://metropolism.com/magazine/2003-no1/geef-de-mensen-wat-ze-willen/

Plaatjes kijken in Google

Advertisements

3 comments on “Zoete girl power

  1. louisechanary
    July 9, 2013

    Eeeeew!
    Dacht ik meteen. Toch, als ik naar die google plaatjes kijk vind ik het tof werk en begrijp ik het ook. (Althans, dat kan je dan niet zomaar zeggen natuurlijk, want weet ik veel)….Maar haar werk is niet tuttig-vrouwlijk bijvoorbeeld. Het doet me denken aan kaftpapier en stickers die ik kocht in de jaren ’80…het is aangenaam anders en vrolijk, maar wel duidelijk en helder en strak ook (met van die soort van grafische/striplijnen overal omheen) ik word er vrij nostalgisch van eigenlijk. Maar verder, wat ik wil zeggen, het is werk dat geen man had kunnen maken denk ik (althans, niet een man die meedoet in de huidige maatschapij en sociale leefwereld etc.) maar het is toch ook niet stereotype meisjesachtig…geen prinsessen, disney, make-up, tieten, rokjes…..wel roze, maar niet stereotyp (symbolisch) gebruikt….het is een kleur als alle andere, er zit evenveel lichtgeel, lichtblauw…vanalles tussen.
    Eerlijk gezegd vind ik het erg knap, hoe meer ik erover nadenk. En ook een echte verademing. Veel feministische kunst is heel zwaar op de hand en gaat over het vrouwelijk lichaam (alweer…zucht…men denkt kennelijk ‘hoe meer tieten hoe beter’) en dan vooral op een soort van pijnlijke manier…..terwijl deze vrouw daar helemaal niet aan mee doet (maar haar werk is ook niet simpelweg vrolijk, het doet denken aan vroeger, verlies, en aan thuis en soms vind ik het zelfs erg zware vormen hebben).
    Maar toch geeft ze een commentaar als feministe en ook een duidelijk feministisch commentaar naar mijn mening….dusja…ik ben verkocht, bij deze. Wat een vondst.

  2. louisechanary
    July 9, 2013

    Ikmoet ook nog dit kwijt: hoe, in s-hemelsnaam, kan een kunsttijdschrift nu geen plaatjes hebben bij de tekst??? Ik heb mij dat nou heel lang al afgevraagd vol verbazing….en me daar altijd aan geërgerd bij dat Metropolis M. Ik heb er dan ook een behoorlijke tijd een abonnement op gehad terwijl ik het elke keer als het kwam weer een teleurstelling vond en het helemaal niet las. Hebben ze geen geld voor meerkleurendruk ofzo? Is het hip en ben ik niet hip genoeg?

  3. louisechanary
    July 9, 2013

    (En `hip’ is zeker ook niet hip?)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on July 8, 2013 by in Dutch items, Women in Art.
%d bloggers like this: